martes, 27 de marzo de 2012

resumen educación física 3º eso rugby e balonman

RUGBY
HISTORIA
Na Idade Media fíxose moi popular un xogo, a soule e o seu obxectivo era levar una vexiga de porco hinchada dun extremo a outro, a base de patadas. En 1823, durante un partido de fútbol nun colexio da cidade de Rugby, Inglaterra, un xoven chamado William Webb Ellis, colleu a pelota coas mans e levouna ata a meta contraria, obtendo un gol. Desde entón, o trofeo que se entrega aos gañadores da Copa do Mundo de Rugby leva o seu nome.

CARACTERÍSTICAS
O rugby é un deporte colectivo, no que o máis importante é a cooperación entre os xogadores dun mesmo equipo e o respeto ás reglas e ao adversario. Cada equipo está formado por 15 xogadores que segundo as diferentes posicións que ocupan no campo divídense en 8 dianteiros, 2 medios e 5 trescuartos. Un partido dura 80 minutos, divididos en dúas partes de 40 min., máis 5 min. de descanso. O terreo de xogo é un rectángulo de 100 x 70 m e xógase cunha pelota ovalada cun peso de 400 g. O obxectivo de cada equipo é avanzar co balón ata plantalo na zona de marca do equipo contrario. Para iso está permitido correr coa pelota nas mans, levalo nos pés, chutalo, pasalo ou lanzalo, sempre que sexa coa man débese facer cara atrás e si é co pé sempre cara adiante. Cada marca ou ensaio vale 5 puntos. Para conseguir gol realizaremos : - un ensaio (5 p.) – gol despois dun ensaio (2 p.) – gol sobre puntapé de castigo, despois de cometer falta (3 p.) – gol de botepronto (3 p.).
TÉCNICA
Existen 3 formas de golpear o balón co pé no rugby : - puntapé colocado (pousando o balón no chan) – de volea (sin bote, serve para avanzar metros) – e de botepronto ou drop (con bote antes da patada).
 PLACAXE : é unha acción técnica defensiva de contacto e úsase sempre para impedir que un xogador avance co balón, tirándoo ao chan, abrazándoo polas pernas e empurrándoo co noso hombreiro. Unha vez que o xogador foi placado ten que deixar o balón no chan ou pasalo a un compañeiro porque senón será sancionado cun golpe de castigo. Hai 3 tipos de placaxe : lateral, frontal e por detrás.
TÁCTICA
A MELÉ : é unha forma de poñer en xogo a pelota cando o árbitro sinala falta. Está formada por 8 xogadores (dianteiros) que deben agarrarse fortemente entre sí formando 3 líneas. O balón introdúceo o medio melé do equipo que ten a posesión da pelota (cara adentro e cara atrás)  
A TOUCHE : é unha formación necesaria para poñer en xogo o balón cando sae fóra do campo sobrepasando a línea de banda. Está formada por dúas filas de 7 xogadores por equipo, que loitarán saltando para coller o balón lanzado desde a línea lateral. 
AGRUPAMENTOS : serven para apoiar a un xogador que avanza co balón :
- MAUL : agrupamento creado espontaneamente cando un xogado,r co balón e de pé, queda entre dous ou máis adversarios agarrados entre sí.
- RUCK : agrupamento creado espontaneamente cando o balón ou un xogador co balón está no chan con dous ou máis adversarios agarrados entre sí.

REGRAS E NORMAS BÁSICAS
- AVANT : falta que se comete cando o balón se pasa ou se lanza a un compañeiro que se atopa avanzado, en dirección á zona de ensaio rival. Sanciónase cunha melé.
- FÓRA DE XOGO : falta que se produce cando un xogador está situado nunha posición prohibida. Pódese sancionar cun golpe de castigo.
- LEI DA VENTAXA : cando un equipo infrinxe o regulamento, o árbitro pode deixar que siga o xogo, sempre e cando interprete que o equipo non infractor pode sacar proveito da xogada.

BALONMAN
TÉCNICA
O PASE : - de cadeira (pasando a pelota desde a altura da cadeira) – picado (lanzando contra o chan) – deixada (colocando a pelota sobre a palma e deixarlla a un compañeiro) – rectificado (pasar flexionando o tronco lateralmente)
O LANZAMENTO : - en suspensión (realízase no aire) – de cadeira (colocando o balón coa man á al-
tura da cadeira) – en caída frontal (execútase cando o xogador que recibe a pelota se atopa en línea de 6 metros) – rectificado (nos extremos).
O BOTE : bote alto (póñeno en práctica os xogadores que se atopan lonxe dos defensas) – bote baixo (úsase para evitar que a defensa poida roubar o balón).
AS FINTAS : son todas as accións que teñen por obxectivo engañar ao adversario : - de pase (facemos crer ao adversario que vamos pasar ao compañeiro, para logo desplazarte e lanzar) – de lanzamento (facemos crer que vamos lanzar, para pasar a un compañeiro) – de desmarque (é un rápido cambio de dirección para desequilibrar ao teu defensor).

TÁCTICA
DEFENSA
Os obxectivos da defensa son dificultar os pases para provocar fallos e recuperar balón, interpoñerte na línea de tiro, impedir ser superado, evitar o lanzamento ou impedilo realizando un bloqueo.
- DEFENSA A XOGADOR CON BALÓN : sitúase sempre en línea, entre o atacante e a portería. Debe estar atento a seus movementos e a súa principal función consiste en evitar que o supere e dificultar ao máximo o lanzamento e os pases.
- DEFENSA A XOGADOR SIN BALÓN : debe controlar a seu adversario e ao balón, intentando dificultar os pases que poida recibir e os desplazamentos que fai para desmarcarse del, tanto individualmente ou en colaboración con outro xogador (cruzamentos, bloqueos, etc.)
SISTEMAS DEFENSIVOS
- DEFENSA INDIVIDUAL : cada defensor é responsable dun xogador atacante.
- DEFENSA EN ZONA : cada defensor é responsable dunha zona e defende o xogador que está nela. Dentro deste sistema podemos diferenciar as modalidades de 3:3, 5:1, 6:0.
- DEFENSA MIXTA : un xogador fai defensa individual sobre o xogador máis perigoso do outro equipo e o resto defende por zonas.
ATAQUE
O obxectivo do ataque é conseguir anotar.
- ATAQUE UN CONTRA UN : desmarque por todo o campo
- PASE E VAI : consiste en pasar a un apoio desmarcándose en profundidade e correr para quedar libre de marca, conseguir unha vantaxa posicional e penetrar a portería ou lanzar.
- CRUZAMENTO : consiste na ocupación dun espazo de lanzamento creado por un compañeiro que fixa en amplitude a seu opoñente.
- BLOQUEO : son accións executadas entre dous xogadores, usando o corpo dun deles para impedir o paso do defensa e obter o desmarque do outro.
- CONTRAATAQUE : trátase do envío do balón por parte do porteiro e de forma directa ao xogador máis adiantado, o cal de forma rápida e a través do bote desplazarase á portería contraria para efectuar o lanzamento adecuado.

resumen biloxía 3º eso sistemas nervioso e endocrino

OS SISTEMAS DE COORDINACIÓN
Mediante a función de relación, as persoas, ao igual que o resto dos seres vivos, recibimos información e elaboramos respostas.
SISTEMA DE COORDINACIÓN : detecta os cambios que se producen no medio e elabora a resposta adecuada. Esta formado por :
- SISTEMA NERVIOSO : está formado por tecido nervioso, elabora respostas rápidas e pouco duradeiras e actúa mediante impulsos nerviosos.
- SISTEMA ENDOCRINO OU HORMONAL : está formado por glándulas endocrinas, elabora respostas lentas pero duradeiras e actúa mediante hormonas.
ELEMENTOS QUE INTERVEÑEN NA COORDINACIÓN
- RECEPTOR : é a estructura capaz de percibir os estímulos e transmitilos ao centro nervioso.
- CENTRO NERVIOSO : é o órgano encargado de recibir a información percibida polos receptores.
- EFECTOR : é o órgano que leva a resposta (músculos, glándulas)

 O SISTEMA NERVIOSO
O sistema nervioso está constituido por dous tipos de células neuronas e células de glía :
NEURONAS : reciben e transmiten sinais, mediante impulsos nerviosos. A sinapse é a zona de separación entre dúas neuronas. O neurotransmisor é unha substancia química que transmite o impulso nervioso a través da sinapse. As partes da neurona son :
- CORPO CELULAR : nel atópase o núcleo e a maioría dos orgánulos da célula.
-  AXÓN : prolongación longa que parte do corpo celular.
- DENDRITAS : prolongacións curtas e moi ramificadas do corpo celular.
Pode haber neuronas sensitivas (levan a información captada polos receptores ata o sistema nervioso central), neuronas motoras (envían a información desde o sistema nervioso central ata os efectores) e neuronas de asociación (conectan as neuronas sensitivas coas motoras).
CÉLULAS DA GLÍA : están intercaladas entre as neuronas e protexen, illan ou alimentan ás neuronas. As principais células da glía son os astrocitos e as células de Schwann.
O sistema nervioso é o encargado de analizar os estímulos, tanto externos como internos, e elaborar as respostas necesarias para o funcionamento do organismo. Está formado por :
SISTEMA NERVIOSO CENTRAL (SNC) : encargado do control do corpo e as súas actividades. Está formado polo encéfalo e a médula espiñal (controla actos reflexos e a parte máis externa componse de substancia branca e a máis interna de substancia gris) que están protexidos polo cráneo, a columna vertebral e as meninxes. O encéfalo está formado por : 
- CEREBRO : dividido en dous hemisferios con circunvolucións e surcos. A parte máis externa (córtex cerebral) está formada por substancia gris e recibe información e elabora respostas. A parte máis interna ten substancia blanca.
- CEREBELO : está debaixo do cerebro e divídese en dous hemisferios. Coordina movementos voluntarios e permite manter o equilibrio.
- BULBO RAQUÍDEO : enlaza o encéfalo coa parte superior da médula espiñal e controla funcións involuntarias.
SISTEMA NERVIOSO PERIFÉRICO (SNP) : transmite os impulsos nerviosos desde os receptores ata o SNC, e deste aos efectores. Está formado por nervios (craneais e espiñais) que conectan o SNC con todos os órganos do corpo. Tipos de nervios segundo a súa función :
- NERVIOS SENSITIVOS : transmiten a información procedente dos receptores.
- NERVIOS MOTORES : conducen a información desde o SNC ata os efectores.
 Hai dous tipos de SNP :
- SISTEMA NERVIOSO SOMÁTICO : intervén no movemento corporal voluntario.
- SISTEMA NERVIOSO VEXETATIVO : actúa sobre as funcións básicas do organismo que realizan un movemento involuntario.
Os órganos reciben ordes antagónicas mediante dous subsistemas (parasimpático e símpatico).
FUNCIONAMENTO DO SISTEMA NERVIOSO : - actos voluntarios (cando a resposta é voluntaria e
consciente, a resposta realízase no cerebro) – actos reflexos (cando a resposta é involuntaria, a resposta sae da médula espiñal). Os actos reflexos lévanse a cabo mediante unha estructura nerviosa chamada arco reflexo, no que interveñen os seguintes elementos :
- RECEPTOR : capta o estímulo.
- NEURONA SENSITIVA : leva o impulso nervioso desde o receptor ata médula espiñal.
- NEURONA DE ASOCIACIÓN : pon en contacto a neurona sensitiva coa motora.
- EFECTOR : é o músculo que realiza o movemento, dando unha resposta.

SISTEMA ENDOCRINO OU HORMONAL
É o conxunto de glándulas chamadas endocrinas, porque fabrican hormonas que circulan pola sangre ata chegar a unhas células específicas chamadas diana, onde realiza unha función. Principais glándulas endocrinas con algunhas hormonas :
- HIPOTÁLAMO : actúa sobre a hipófise.
- HIPÓFISE (no cerebro) : regula a cantidade de urina (hormona antidiurética), regula as contraccións do parto (oxcitoxina), regula o crecemento.
- TIROIDE (no pescozo) : regula o metabolismo.
- PARATIROIDE (na tiroide) : regula a cantidade de fósforo e de calcio no sangue.
- CÁPSULAS SUPRARRENAIS (sobre os riles) : activa o esforzo e a loita (adrenalina).
- PÁNCREAS : regula o azúcar no sangue (insulina)
- OVARIOS E TESTÍCULOS : interveñen no desenvolvemento sexual (estróxenos, testosterona)
FUNCIONAMENTO DO SISTEMA HORMONAL : o exceso ou o defecto na cantidade de hormonas pode provocar determinadas enfermidades. A secreción hormonal regúlase mediante un mecanismo chamado retroalimentación ou feedback. Está controlado polo SNC a través do hipotálamo e a hipófise. Permite manter uns niveis adecuados de hormona en sangue mentres dura o estímulo. Cando unha glándula recibe un estímulo empeza a producir hormonas. A medida que a hormona aumenta, impídese a súa secreción. Cando a cantidade de hormona en sangue é baixa, estímulase a glándula e aumenta a sua secreción.

A  SAÚDE MENTAL
TRASTORNOS FÍSICOS OU ORGÁNICOS : - enfermidades infecciosas (poliomielite, meninxite) - obstrución ou rotura – golpes (paraplexía, tetraplexía) – enfermidades neurodexenerativas (alzheimer, parkinson)
TRASTORNOS PSÍQUICOS : - ansiedade – déficit de atención e hiperactividade – depresión - esquizofrenia – trastorno obsesivo-compulsivo
HÁBITOS SAUDABLES DO SISTEMA NERVIOSO : - alimentación equilibrada – exercicio físico, descansando un pouco durante o día e durmindo ao menos 8 horas – realizar actividades intelectuais e mentais – evitar situacións e actividades que poidan lastimar o sistema nervioso – tomar medidas de protección para evitar lesións – non consumir tabaco, alcohol ou outras drogas.

AS ENFERMIDADES DO SISTEMA ENDOCRINO
Prodúcense por hiperfunción ou hipofunción glandular : - diabetes (tipo 1 e 2) – enfermidades da tiroide (hipertiroidismo, hipotiroidismo, bocio) – ananismo e xigantismo hipofisario
A CONDUTA HUMANA
TIPOS DE CONDUTA : - estereotipada (é innata, inclúe respostas programadas desde o nacemento) – adquirida (depende da aprendizaxe e do medio do individuo)
A PRESIÓN DO GRUPO : a nosa conduta está influenciada polas demais persoas e polo medio social. Adoita ser positiva, aínda que algunhas veces pode ser negativa. Si a presión e negativa, pode conducir ao consumo de alcohol e de drogas, e a manifestar certos comportamentos violentos.

AS DROGAS E O SISTEMA NERVIOSO
As drogas son substancias tóxicas que producen adicción e xeran tolerancia. Tipos de drogas :
- DEPRESORAS : relaxan o SNC (alcohol, tranquilizantes, opio, morfina, heroína, metadona).
- ESTIMULANTES : estimulan o SNC e crean sensación de euforia (cocaína, tabaco, anfetaminas, crack, esteroides anabólicos).
- PERTURBADORAS : producen alucinacións, depresións, enfermidades mentais e alteracións da personalidade (LSD, haxix, marihuana, éxtase, Eva)



 






exámen sociais 3º eso as migracións

1.    Argumenta a frase “emigran quen pode non quen quere”
 Non todo o mundo pode emigrar, porque emigrar non é gratuito. Necesítanse recursos para o pasaxe e para o aloxamento, polo menos para os primeiros días, mentres non se cobra o primeiro salario.
2.     Explica as 4 formas de movemento espacial, e pon exemplos de cada variedade
Os movementos espaciais son os desprazamentos das persoas nun territorio (entradas e saídas). As catro formas de movemento espacial son :
- Mobilidade : son os desprazamentos periódicos por motivos cotiás (para estudiar, para ir ao traballo, ocio, para ir mercar, para ir ao médico, etc.)
- Turismo : a xente entra e sae do seu territorio, pode prolongarse ata 6 meses como moito (vacacións).
- migración : é un tipo de movemento espacial si dura máis de 6 meses e cun cambio de residencia, pode ser migración de entrada, que é a inmigración, e migración de saída, que é a emigración.Toda migración supón atravesar un límite administrativo. 
- Motivos políticos (guerra) ou naturais (catástrofes como terremotos, inundacións, etc.)  
3.    Indica brevemente as diferenzas entre emigración e inmigración; estacional, temporal e definitiva, e interior e exterior
Emigración : poboación saínte  -  Inmigración : poboación entrante
Estacional : duración curta e sin cambios de residencia  -  Temporal : dura varios anos, con idea de volver  -  Definitiva : sin retorno ao lugar de orixe, para sempre
Interior : desprazamento dentro dun país  -  exterior : desprazamento dun país a outro
4.    Que tres factores interveñen nas migracións? Pon exemplos de cada un.
Os tres factores que interveñen nas migracións son :
 - Os medios de transporte : teñen que ser accesibles
- Factor de expulsión : a falta de traballo, motivos políticos (a ditadura, guerra…), pobreza
- Factor de atracción : mellor traballo e mellor pagado, mellor nivel de vida
5. Explica as repercusións das migracións para o país de orixe e o de destino, e comenta cal deles pensas que se beneficia máis
As repercusións positivas no país de orixe son que os que marchan envían diñeiro (remesas), mellorando a situación económica do seu país e as negativas son o descenso da natalidade, o envellecemento da poboación e a perda de traballadores.  
As repercusións positivas no país de destino son o aumento da natalidade e de poboación, o rexuvenecemento da poboación, o crecemento económico do país e as negativas, perder as remesas dos emi- grantes.  
O país de orixe benefíciase coas remesas, xa que serven para financiar as compras que fai ao estranxeiro. O país de destino benefíciase case con todo.
6.    Cando, como, onde e porque emigraron masivamente os españois na época contemporánea?   
No S.  XIX, coa revolución dos transportes (barco de vapor e o tren) prodúcese unha emigración masiva a América, antes da guerra  emigraron 2 millóns de persoas e do ano 1914 ata 1918, a finais da Primeira Guerra Mundial, a emigración foi medrando ata chegar a seu punto máximo. A xente emigraba porque a poboación é moito máis numerosa e hai moita máis xente que quere emigrar e tamén emigraba por motivos económicos. En América había máis traballo e mellor pagado. Cando España comezou a crecer económicamente, acabouse esa emigración. Despois da Segunda Guerra Mundial ábrese unha forte etapa de nova emigración cara Europa, que se produce durante o réxime franquista. Nesa época emigraron moitos europeos, 50 millóns.  
7.    Que beneficios e prexuízos produciron a emigración a España e aos españois que se foron?
- Beneficios : coa emigración, España creceu economicamente grazas aos cartos que mandaban os españois que estaban fóra e eles mesmos volvían de America ricos (Indianos), tamén aumentaron as vendas de produtos noutros países, en especial, nos países receptores dos emigrantes. España non participa na guerra e polo tanto é un país neutro que pode venderlle aos dous bandos, o que fai que crezca económicamente.  
 - Prexuízos : moitos españois tiveron que separarse das súas familias.
        8. Como ten influido a inmigración da última década na evolución demográfica do país?
 Coa inmigración aumentou a poboación e a natalidade e polo tanto rexuvenece a poboación española.
9.    Valora as aportacións e beneficios da recente inmigración
A inmigración evita o avellentamento da poboación, fai que España crezca económicamente, fai que os empregados locais e os estranxeiros se capaciten para ter mellores traballos, o intercambio cultural fai máis rica a unha sociedade.
10. Que prexuízos e problemas poden atribuírse á inmigración? En quen repercuten e quen se aproveita deles?
Os prexuízos cara os inmigrantes é que pensamos que son delincuentes ou que son responsables da inseguridade que temos en España. Os problemas que se lle poden atribuír son a saturación dos servizos públicos.
Todo isto repercute nos inmigrantes e aprovéitanse deles os que os contratan, como por exemplo pagarlle un salario inferior cos demais e tamén se aproveitan deles o estado, xa que os inmigrantes pagan máis do que reciben. 
11.  Mobilidade. Migración. Inmigración. Emigración. Éxodo rural. Irregulares. Refuxiado. desprazado. Deportado.
A migración pode ser de saída, que é a emigración, e de entrada, que é a inmigración e pode haber entradas irregulares, que son os inmigrantes ilegais. Pero desde o punto de vista espacial, a migración principal é o éxodo rural. Tamén hai xente que sofre unha mobilidade forzada, como o refuxiado, o desprazado e o deportado.



   



resumen música tema 3 : LIÑAS ADICIONAIS, SIGNOS DE REPETICIÓN E PROLONGACIÓN, LIGADURA DE UNIÓN, O PUNTO, O CALDEIRÓN, AS SÍNCOPAS, NACEMENTO DA PLIFONÍA, MUSICA MEDIEVAL EN ESPAÑA, INSTRUMENTOS MEDIEVAIS

AS LIÑAS ADICIONAIS : son liñas pequenas que lle engadimos ao pentagrama para colocar os sons demasiado agudos ou demasiado graves que non caben nel.
OS SIGNOS DE REPETICIÓN (D.C. (Da Capo) ao Fin) : indica volver a empezar. Se engadimos “ao fin” temos que rematar a interpretación onde aparece a palabra “fin”.
OS SIGNOS DE PROLONGACIÓN
- A LIGADURA DE UNIÓN (   ) : serve para unir dúas notas iguais para obter un único son máis longo.
- O PUNTO (.) : cando colocamos este signo á dereita dun silencio ou figura, prolóngase a metade da súa duración.  
- O CALDEIRÓN (       ) : é un signo que prolonga a duración da figura ou silencio que o leva, detendo o pulso. O tempo de prolongación é a gusto do intérprete.
AS SÍNCOPAS : son combinacións rítmicas que producen un cambio na acentuación do compás, non sempre se localizan na ligadura.
                                
NACEMENTO DA POLIFONÍA
Os primeiros exemplos escritos que nos quedaron de canto a varias voces ou polifonía remóntanse a finais do S. IX. As dúas formas máis importantes deste periodo son as seguintes:
-  O “ORGANUM” : é a forma máis antiga de polifonía medieval. Consiste en engadir  unha voz en  movemento paralelo ao canto gregoriano.
- O “DISCANTUS” : xorde no S. XI. As dúas voces, xa non se moven de forma paralela como no organum, senón en movemento contrario.
ARS ANTIQUA (s. XII-XIII)
Destacan o conductus (compúñase todas as voces) e utiliza novas cancións que xa no se basan en melodías gregorianas e o motete (diferentes voces con diferente texto). Os primeiros motetes fixéronse en latín e a mediados do S. XIII, en francés. Os centros culturais deste foron : Abadía de San Marcial (Limoges) – Catedral de Nôtre-Dame (París) – Catedral de Santiago de Compostela
ARS NOVA (S. XIV-XV)
É unha nova corrente musical do S. XIV, que rompe con toda a música anterior. As súas carácterísticas son : - motete cun ritmo moi elaborado – a música componse para ser gozada – maior liberdade para o compositor – aumentan as composicións de música profana
Guillaume de Machaut é un dos compositores máis relevantes deste período.

MÚSICA MEDIEVAL EN ESPAÑA
En España a música profana levaba o nome de cantiga. Existen diferentes tipos :
- CANTIGAS DE AMOR : o namorado canta para chamar a atención da súa amada.
- CANTIGAS DE AMIGO : a namorada canta, con tristeza, pola ausencia do amado ao que chama amigo.
- CANTIGAS DE ESCARNIO OU MALDICIR : con temas morais e satíricos.
Todas as cantigas están recollidas nunha serie de cancioneiros. Autores máis destacados : - Afonso X “O Sabio” – Martín Codax – Xoán de Cangas – Mendiño
Centros españois máis relevantes da música polifónica durante a Ars antiqua : - Catedral de Santiago de Compostela (Códice Calixtino) – Mosteiro das Huelgas (Códice das Huelgas).
O documento máis destacado da Ars nova española é o Llibre Vermell, do Mosteiro de Montserrat (Barcelona).
INSTRUMENTOS MEDIEVAIS
CORDÓFONOS : fídula e laude – arpas – salterios – organistrum - fídulas
AERÓFONOS : añafis (trompetas rectas) – frautas traveseiras – chirimías – gaita – órgano
IDIÓFONOS E MEMBRANÓFONOS : címbalos – xogo de campás – chifro e tamboril




resumen lengua 3º eso temas 5-6 : LA CELESTINA, LITERATURA RENACENTISTA, EL PREDICADO Y SUS COMPLEMENTOS, CLASIFICACIÓN DE LAS ORACIONES POR SU ESTRUCTURA SINTÁCTICA, CLASIFICACIÓN DE LAS ORACIONES POR LA ACTITUD DEL HABLANTE

LA CELESTINA
GÉNERO : carácter dramático
ESTRUCTURA Y ARGUMENTO
- PLANTEAMIENTO : Calisto está enamorado de Melibea  
- DESARROLLO : Celestina hace que Melibea se enamore de Calisto  
- DESENLACE :  Calisto muere accidentalmente  
PERSONAJES  
 Calisto : enamorado -  Melibea : enamorada - Pleberio y Alisa : Padres de Melibea - Sempronio y Pár- meno : criados de Calisto - Tristán y Sosia : otros criados de Calisto  - Celestina : bruja - Elicia y Areúsa  : Discípulas de celestina y prostitutas
TEMAS:  - codicia (muerte de Celestina, Sempronio y Pármeno) - lujuria (corrupción de Pármeno y muerte de los amantes)
 RESUMEN
Calisto está enamorado de Melibea  y rechazado por esta expresa su desesperación a Sempronio, su criado, quien le sugiere recurrir a una vieja alcahueta de nombre Celestina. Sempronio y Celestina, a los que más tarde se une Pármeno se asocian para sacar provecho económico del joven.
Celestina hace que Melibea se enamore de Calisto por medio de un conjuro y de su capacidad de persuasión, despierta el amor hacia Calisto. Los jóvenes tienen una cita. Pármero y Sempronio reclaman a Celestina su parte del botín. Ante su negativa la matan, y por ellos son ajusticiados. Se produce el encuentro erótico entre los enamorados.
Calisto muere accidentalmente al caer desde la tapia del jardín de Melibea. Ella se suicida, tras contar lo ocurrido a su padre, Pleberio. La obra termina con un largo lamen to de este ante el cadáver de su hija.

LA LITERATURA RENACENTISTA S.XVI
EDAD MEDIA S. V – XIV
CLASES SOCIALES : la sociedad medieval estaba estructurada en 3 clases sociales (la nobleza, el clero y el pueblo)
SITUACIÓN POLÍTICA : el poder real necesitaba la ayuda de los nobles para luchar contra loa árabes.
CONCEPTOS SOBRE LA VIDA : se ve la vida como un valle de sufrimiento y de lágrimas. La muerte era considerada muchas veces como una solución. El ideal del hombre medieval es el caballero o el guerrero.
LA CULTURA : el pueblo era analfabeto. La cultura estaba encerrada en los monasterios. La iglesia era la única representante del saber.
RENACIMIENTO S. XVI
CLASES SOCIALES : burguesía formada por comerciantes y artesanos.
SITUACIÓN POLÍTICA : se fortalece el poder real. El dueño absoluto es el monarca y los nobles se convierten en cortesanos.
CONCEPTOS SOBRE LA VIDA : se concibe la vida como una etapa que hay que disfrutar antes de que llegue la muerte. El ideal del hombre es el cortesano.
LA CULTURA : el hombre renacentista siente necesidad de saber y aprender. Aparecen hombres de ciencia que ya no poseen la educación eclesiástica. Con la invención de la imprenta que facilita la difusión del libro.

EL PREDICADO Y SUS COMPLEMENTOS
EL COMPLEMENTO DIRECTO (CD) : se reconoce al sustituirlo por lo, la, los, las  
(El niño compró un libro - El niño lo compró)
EL COMPLEMENTO INDIRECTO (CI) : se reconoce al sustituirlo por le, les
(El joven regaló una rosa a su novia - El joven le regaló una rosa.) 
EL COMPLEMENTO CIRCUNSTANCIAL (CC) : se reconoce porque no se puede sustituir por ningún pron. pers., no concuerda con nada, los CC que indican lugar, tiempo, modo, cantidad y negación se pueden sustituir por adverbios  
(Esta mañana, los alumnos han ido de excursión. - Juan dejó el bocadillo en la mesa de la cocina.)
EL COMPLEMENTO DE RÉGIMEN (CRV) : se reconoce por la constr. Prep o por el verbo confiar + en
(Los alumnos se arrepintieron de su acción.  -  Confío en tus posibilidades.)
EL COMPLEMENTO AGENTE (Ag.) : se reconoce porque es una constr. Prep. con “por” y está en voz pasiva    (La exposición fue inaugurada por el artista.)   
EL ATRIBUTO (AT) : se reconoce porque se puede cambiar el atributo por “lo”   
(Mi prima es pediatra. -  Mi prima lo es.)
EL COMPLEMENTO PREDICATIVO (C. Pvo): se reconoce porque es un sintagma adjetival que acom-
paña siempre a verbos no copulativos cuyo núcleo concuerda con el núcleo del sujeto
(Los espectadores gritaron asustados  –  La espectadora gritó asustada)

CLASIFICACIÓN DE LAS ORACIONES POR SU ESTRUCTURA SINTÁCTICA
- ORACIÓN PERSONAL / IMPERSONAL : según tenga o no sujeto.  Es oración impersonal cuando expresa un fenómeno atmosférico (Llueve, Graniza, Nieva, Anochece, Amanece…), con los verbos ser, haber y hacer en uso impersonal  (Hace frío - Había una vez unos niños - Es pronto - Era una vez…)
- ORACIÓN  ATRIBUTIVA / PREDICATIVA : según lleven o no atributo. En principio, los verbos atributivos son ser, estar y parecer cuando van seguidos de un atributo  (EX: Soy profesor - Está muy bella ho - Pareces cansada). Esos verbos tienen también un ocasional uso predicativo (sin atributo) EX: Pienso, luego soy (=existo, tengo existencia) - No está en casa (=no se encuentra, no se halla en casa) - Simulaba y fingía, parecía (=aparentaba) pero no era (=disimulaba).
- ORACIÓN ACTIVA / PASIVA : según tengan verbo en voz activa o pasiva (EX: El poeta escribió un poema - El poema fue escrito por el poeta).
- ORACIÓN TRANSITIVA / INTRANSITIVA : según tenga o no complemento directo.

CLASIFICACIÓN DE LAS ORACIONES POR LA ACTITUD DEL HABLANTE
ENUNCIATIVAS AFIRMATIVAS – NEGATIVAS : afirman o niegan algo (Viene conmigo - No lo hizo).
INTERROGATIVAS : (¿
enuncian afirmando o negando, pero con énfasis; por eso van entre signos de exclamación (¡Fue una Vendrás? - Quiero saber si vendrás)
EXCLAMATIVAS : también experiencia maravillosa!)
DUBITATIVAS  : expresan duda (No sé si lo haré - Puede que vaya - Quizás me decida -Tal vez no venga - Acaso no lo haga)  
DESIDERATIVAS : expresan deseo (Ojalá que llueva - Si pudiera volar - Que te mejores)  
EXHORTATIVAS : expresan órdenes, ruegos o mandatos (No entres – Ven - Tráeme la cesta).